1978, Vlooientejater
‘k Werk al jaren in het ziekenhuis
moe en afgestompt voel ik me nu
‘k Zat vol ideeën, ‘k was veel van plan
maar ze pakken je in tot je echt niks meer kan
Want zo’n vent met een witte jas aan
die zegt wat ik moet doen
Zo’n vent met een witte jas
denkt dat die alles kan doen
Mensen liggen hier ziek dag en nacht
hadden ook wel wat aandacht verwacht
maar geen tijd om te praten
’t bed moet verschoond
en heb je geen werk meer
’t hoofd geeft ’t wel
Uiteindelijk telt je routine en niet wie je bent
Uiteindelijk telt je routine en niet wie je bent
Artsen jakkeren snel af en aan
hebben dikwijls een dubbele baan
’t Draait om de centen, dat merk je zo
van fondspatiënten word je niet rijk
want zo’n vent met een witte jas aan
denkt alleen aan de poen
Zo’n vent met een witte jas
denkt dat ‘ie alles kan doen
Eens per week trekt een stoet door de zaal
Praten in onverstaanbare taal
over pleuritis en over gal
maar wie er ligt interesseert ze geen bal
Voor hen telt de naam van je kwaal
en niet hoe je je voelt
niet wat jij vindt en niet wat je wilt
en niet hoe je je voelt
`k Werk al jaren in het ziekenhuis
moe en afgestompt voel ik me nu
‘k Zat vol ideeën, ‘k was veel van plan
maar idealen heb ik niet meer
Het ziekenhuis is een fabriek
en hoe hou ik het vol
Het ziekenhuis is een fabriek
en ik draai daar dol